احترام به خداوند

ديروز ناهار در جمع دوستان مسيحيم بودم كه نسبتن جمع شلوغي بود. من خيلي سريع غذامو تموم كردم و خواستم تا اونا در حال صحبت كردن و غذا خوردن هستند، يسري از ظرف ها و قابلمه هاي كه روي كابينت هستن رو بشورم و جمع جور كنم، بعد وقتي غذاشون تموم شد برم باهاشون دعايي سپاسگذاري بخونم. پيش خودم گفتم اينطوري ازشون بصورتي تشكر كردم براي غذاشون و هم بهشون كمك كردم و هم اينكه اونا وقت بيشتري براي صحبت كردن دارن. از اينكه داشتم همچين كاري انجام ميدم و بهشون كمك ميكردم خيلي خوشحال بودم، اما اونا وقتي ديدن من به تنهايي دارم همه كارهارو انجام ميدم زود غذاشونو تموم كردن به صحبتاشون پايان دادن از من خواهش كردن به سر ميز برگردم، اول دعا كنيم از خدا سپاسگذاري كنيم و بعد همگي با هم كارهارو انجام بدم. همون لحظه به خودم اومدم از كاري كه انجام داده بودم فكرم درگير شد، من فراموش كرده بودم اول احترام به خدارو، يعني قبل از هر كاري از خدا تشكر و سپاسگزاري كنيم و احترام اون رو اول از همه براي هر كاري نگهداريم اما من اين كارو نكرده بودم، من اون لحظه بفكر خوشحال كردن آدم هاي اون جمع بودم صبور نبودم و منتظر نشدم تا بعد از دعا اين كارو انجام بدم، بلند شدم پيشاپيش كاريو انجام دادم تا اونها خوشحال بشن، مي خواستم اول كار آدم هاي اطرافم راه بندازم. اما غافل از اينكه بايد صبوري مي كردم و اول از خداوند سپاگذاري مي كردم، اول كاره خداوند رو راه مي نداختم بعد آدم هاي اطرافم.با خودم گفتم اين چه كاري بود كردي! غذايي روي اين ميز اول از طرف خدا آماده ميشه بعد آدم هاي اين جمع! تويي همين فكر بودم كه دستور بزرگ خدا تويي ذهن نقش بست "خداوند را كه خداي توست با تمام قلب و جان و عقل خود دوست داشته باش. اين اولين و مهم ترين دستور خداست. دومين دستور مهم نيز مانند اولي است: همسايه خور را دوست بدار، به همان اندازه كه خود را دوست مي داري" متي ٢٢- ٣٧تا ٣٩ تويي وجودم احساس بدي از كار خوردم پيدا كردم. داشتم به كار دوستام فك مي كردم متوجه شدم اونها دقيقا طبق همين دستور خدا عمل كردن. اونها مي تونستند خيلي راحت به حرف زدن كه خيلي گرم گرفته بودن ادامه بدن و بعد از اينكه من همه كارهارو انجام دادم دعا كنن از سر ميز بلند شن، يا مي تونستن بلندشن اول به من كمك كنن بعد دعا كنند، اما اونا دقيقا كارو انجام دادن كه خدا از ما خواسته انجام بديم. اول از خدا سپاسگذاري كردن و بعد به من كمك كردن، نذاشتن من به تنهايي همه كارها رو انجام بدم. اونها اول به خدا احترام گذاشتن و بعد به من، آدم هاي اون جمع به من يادآوري كردن كه هميشه اول از صاحب اصليم از خداوندم سپاسگذار باشم اون رو خوشحال كنم بعد آدم هاي اطرافم، اول از خداوند خالقم كه همه چيزو براي من خلق كرده و من رو به اين دنيا آورده و هديه نجات و زندگي ابدي رو به من داده سپاسگذار باشم بعد از پدر و مادرم، اول بايد از روح القدس خدايي كه هميشه با من و هيچ وقت من رو ترك نميكنه تنها نميزاره سپاسگذار باشم بعد از دوستايي كه كنارم هستن. اونها يك باره ديگه به يادم انداختن تا صبور باشم، وقتي خداوندم رو دارم براي هر كاري هر تصميمي عجله نكنم و همه چيز رو به اون بسپارم از اون بخوام و اراده اون رو بطلبم، حتي براي خوشحال كردن خانواده و دوستانم. آمين

همواره براي همه چيز، خداي پدر را به نام خداوند ما عيسي مسيح شكر كنيد.

افسسيان باب ٥ آيه ٢٠

وعده اميد بخش خداوند...