آخرين يكشنبه 2018

امروز روزه يكشنبه بود، روزه يكشنبه براي ما مسيحي ها روزه مقدسه ايي، به كليسا ميريم و با هم براي هفته اي كه گذشت از خداوند سپاسگذاري ميكنيم و در كارهاي خير با هم مشاركت ميكنيم. از خداوند براي هفته آينده مون بركت ميطلبيم. دعا ميكنيم خداوند قلب تمام مردم دنيارو لمس كنه. آخرين يكشنبه ٢٠١٨ بود و من سرشار از حس خوب بودم. مثله هميشه صبح خيلي زود از خواب بيدار شدم روزم رو با خداوند و عشق به عيسي مسيح آغاز كردم و خودمو آماده كردم براي رفتن به سوي كليسا، مثله هميشه چشمام به سوي آسمون رفت. هوا بر خلاف ديروز خيلي هواي خوبي بود آسمون تقريبا صاف پر از عمق بي انتها بود، مثله عشق بي انتهايي خداوند نسبت به ما، تويي اين آسمون زيبا بي انتها لكه هاي از ابر هم بود كه رنگ نارنجي به خودشون گرفته بودن، انگاري جدا از اين آسمون بي انتها بودن. دقيقا اون لحظه اين حس در من تداعي شد كه يه وقتايي ما با يسري از كارامون از اين عشق بي انتهاي خداوند كه هميشه نسبت به ما ثابته فاصله ميگيريم. اون ابرها هيچ وقت نمي تونن با تغيير رنگشون از آسمون جدا بشن، چون جاشون اونجاست متعلق به آسمون هستن، مثله ما كه هر كاري انجام بديم باز هم متعلق به خداوند هستيم. بيشتر با خودم فك كردم و گفتم منم مطعلق به خداوندم و اون اين عشق بي انتهارو به من هديه داده من رو به اين دنيا اورده و من رو از قبل انتخاب كرده تا فرزندش باشم. بايد بيشتر تلاشم رو بكنم تا مثله اين ابرها با انعكاس هر رنگي، رنگ عوض نكنم و هميشه در خداوند ثابت باشم.
اي خدا، تو خداي من هستي؛ در صبح سحر تو را مي طلبم. جان من مشتاق توست: تمام وجودم همچون زميني خشك و بي آب تشنه توست. (مزامير٦٣، ١)

وعده اميد بخش خداوند...