جادوانه تا ابد با خدا در سال جدید

سال ٢٠١٨ هم تموم شد، حداقل پروندش براي من بسته شد و با تمام لحظه هاي خوب بدش تموم شد. من ياد گرفتم كه در خداوندم زندگي كنم. به گذشته فك نكنم و آيندم رو به دستان خداوند بسپارم. من زندگيم رو به منجيم كه در من زندگي ميكنه تسليم كردم، اون زندست نفس ميكشه با من راه مي ره. هر چي از ايمان بيشتر ميگذره اينارو بيشتر احساس ميكنم. لحظه هاي كه تويي يك سال گذشته داشتم باعث شد حضور خداوندم بيشتر از قبل حس كنم. اون تويي تمام شرايطي كه داشتم شونه به شونه با من راه ميومد، هر جا كه شونه هام از غم غصه خم ميشد نور اميد خودشو تويي دلم ميكاشت و از درون قلبم با من صحبت ميكرد. ميگفت براي رسيدن به پيروزي ميانبري وجود نداره، همه چيز رو ميشه با ميانبر زدن بدست آورد، اما براي رسيدن به پيروزي تنها راهش اينكه يسري سختي هارو بگذروني، و من تويي سختيا مثله كوه پشتتم. من به خودم ميومدم با خودم ميگفتم اون يه زندگي تويي اوج براي من ميخواد پس من نبايد چيزي كه اون براي من خواسته رو نابود كنم. مهمتر از همه اينكه اون هميشه با منه و چرا من بايد نا اميد باشم. من همه لحظه بد رو به حساب تمرينات، محبت، خويشتن داري، بردباري، نيكوكاري، فروتني، وفاداري ... گذاشتم. و لحظه هاي خوب رو پاداشت اين تمرينات. من با يه نيروي عظيمي كه از منجيم ميگيرم سال جديد ميلاديمو شروع ميكنم و خودم رو آماده ميكنم براي تمرينات بيشتر، چون تويي اين تمرينات يادميگيرم در آرامش قرار بگيرم و با دعا كردن مطالعه كتاب مقدس اين آرامش رو چندين برابر كنم.
سال نو ميلادي مبارك.

اي خداوند، من از خودبيني و تكبر دست كشيده ام؛ از آنچه بزرگتر و بلندتر از عقل من است دست كشيده ام؛ از آنچه بزرگتر و بلندتر از عقل من است خود را دور نگه داشته ام. جان مضطرب خود را آرام ساخته ام. اينك دل من، همچون كودكي كه در آغوش مادر آرميده، آرام بي تشويش است. ( مزامير١٣١، ١تا ٢)

وعده اميد بخش خداوند...